Eugenio Romano MORANDO ∙ 2015 ∙ Ιστορικός της Τέχνης ∙ Φλωρεντία

ΚΡΑΥΓΕΣ

…..“Αυτό που με σπα­ρά­ζει είναι η πεί­να. Είναι απί­στευ­το για την ανθρω­πό­τη­τα, να υπάρ­χουν άνθρω­ποι που δεν έχουν να φάνε.”

Αυτός είναι ο Ιωαν­νί­δης!

Δεν ηθι­κο­λο­γεί, επα­λη­θεύ­ει. Ο εσω­τε­ρι­κός του κόσμος συγκρού­ε­ται με αυτούς που τσα­κί­ζουν τα φτε­ρά, τις ελπί­δες, τις μεγά­λες αξί­ες και ορί­ζουν την εξα­θλί­ω­ση των ανθρώ­πων, ανα­ζη­τώ­ντας ανα­τρο­πή σε φυσι­κό και ψυχο­λο­γι­κό επί­πε­δο.

Στους πίνα­κές του σκη­νο­γρα­φεί την απε­γνω­σμέ­νη κραυ­γή ζωής και την σιω­πή του θανά­του. Τα πρό­σω­πά του κοι­τά­ζουν κατά­μα­τα τον δήμιό τους φορώ­ντας, με κατα­πλη­κτι­κό τρό­πο, το προ­σω­πείο της σκιάς, του τρό­μου και της αθλιό­τη­τας. Η πρό­θε­σή του είναι ξεκά­θα­ρη. Με το ελεύ­θε­ρο πνεύ­μα και την ευσυ­γκί­νη­τη ιδιο­συ­γκρα­σία του, αλλά και μέσα από μια ύψι­στη  ικα­νό­τη­τα, τεχνι­κής και αντί­λη­ψης, δημιουρ­γεί έργα τέχνης που αγγί­ζουν με επι­μο­νή και συνέ­πεια έναν υψη­λό ουμα­νι­σμό. Αλη­θι­νά έργα τέχνης που δεν θα εντα­φια­στούν στο αιώ­νιο σκό­τος!

Στα θεμέ­λια της τέχνης του συμπα­ρα­στέ­κε­ται στον άνθρω­πο που εξο­ντώ­νε­ται από τον ίδιο τον άνθρω­πο, αλλά συγ­χρό­νως απο­κα­λύ­πτει την εξα­θλιω­μέ­νη, παναν­θρώ­πι­νη τρα­γω­δία και τον απα­ρά­δε­κτο εξευ­τε­λι­σμό, ασκώ­ντας κοι­νω­νι­κή κρι­τι­κή με σπα­ρα­κτι­κή ευγέ­νεια και ποι­η­τι­κή εικα­στι­κή δύνα­μη.

Ας αφή­σου­με λοι­πόν την καρ­διά μας ελεύ­θε­ρη , να επι­κοι­νω­νή­σει μ’ αυτό που ο Ιωαν­νί­δης ορα­μα­τί­ζε­ται: το ΦΩΣ, τη ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ, την ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ, την ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ !!!

Eugenio Romano MORANDO 

Ιστο­ρι­κός της Τέχνης, Φλω­ρε­ντία, 2015