Giancarlo Feltrinelli ∙ 2016 ∙ Ψυχίατρος

Άρνη­ση στην ανθρώ­πι­νη τρα­γω­δία  

Το συγκλο­νι­στι­κό έργο του Έλλη­να ζωγρά­φου Γιώρ­γου Πολ. Ιωαν­νί­δη, χαρα­κτη­ρί­ζε­ται δια­χρο-νικά από κραυ­γές κολά­σε­ως, αδι­κί­ας και αγα­νά­κτη­σης.  Απο­κα­λύ­πτει το απύθ­με­νο κενό, ενός κόσμου ολό­κλη­ρου με άγριο υπό­βα­θρο.  Παρα­μορ­φω­μέ­να πρό­σω­πα και σώμα­τα μας προ­κα­λούν έντο­να συναι­σθή­μα­τα. Χωρίς όνει­ρα ζωντα­νών. Γεμά­τος ζοφε­ρές ανα­λα­μπές και ουρ­λια­χτά. Με τις πιο τρα­γι­κές και σκλη­ρές γωνί­ες της θλι­βε­ρής μοί­ρας των εξα­θλιω­μέ­νων. Φανε­ρώ­νουν μια κοι­νω­νία στο μέγι­στο έρε­βος της μονα­ξιάς των κολα­σμέ­νων και βασα­νι­σμέ­νων  όλων των επο­χών. Ο καλ­λι­τέ­χνης θέτει αυστη­ρά το δικό του ΓΙΑΤΙ σ’ αυτούς που παρά­γουν πεί­να, πόνο, θάνα­το και σ’ αυτούς που κρα­τούν τα δόντια τους σφι­χτά και δεν εξα­γριώ­νο­νται.

Δεν υπάρ­χει αμφι­βο­λία. Στον πυρή­να των έργων του δια­δρα­μα­τί­ζε­ται μια πρά­ξη δρα­μα­τι­κή. Έχου­με έναν υψη­λό ουμα­νι­σμό με ανθρω­πο­σο­φι­κή θεώ­ρη­ση του κόσμου. Πλού­σια συγκι­νη­σια­κή διά­θε­ση. Τέλεια γνώ­ση της καλ­λι­τε­χνι­κής ανθρώ­πι­νης ανα­το­μί­ας. Χρω­μα­τι­κοί γλυ­κα­σμοί και σαρ­κα­σμοί  μαρ­τυ­ρούν κορυ­φαίο ταλα­ντού­χο καλ­λι­τέ­χνη που κλεί­νει  μέσα του την απέλ­πι­δα ευγέ­νεια της άρνη­σης στην ανθρώ­πι­νη τρα­γω­δία.

Οι δημιουρ­γί­ες των μεγά­λων δια­στά­σε­ων: Επι­τύμ­βιο, Ουρα­νός, Κάτω από τον Ίσκιο των Κυπα­ρισ­σιών, Το Νεκρό Σπί­τι, τα Άνθη του Κακού, Ο Θάνα­τος της Αθω­ό­τη­τας, Σκιά Θανά­του, οι Τρα­γω­δί­ες Α, Β, Γ, Φως εκ τον Ένδον, Ανθρω­πο­γο­νία επι­βε­βαιώ­νουν την ασύλ­λη­πτη καλ­λι­τε­χνι­κή του δύνα­μη που διεισ­δύ­ει στο σκου­ρια­σμέ­νο κοι­νω­νι­κό μαγ­γα­νο­πή­γα­δο. Την δια­μαρ­τυ­ρία του στους πολέ­μους.  Ως που πρέ­πει να φθά­σει ο επι­θα­νά­τιος ρόγ­χος. Την απί­στευ­τη σκλη­ρό­τη­τα της εκμε­τάλ­λευ­σης των φτω­χών και αδυ­νά­των. Την πτώ­ση  που υφί­στα­ται ο κόσμος, από τα κατα­κά­θια της ψυχής των ανθρώ­πων, ως  την ανά­σα του θανά­του.  Εικό­νες τρα­γι­κής απο­σύν­θε­σης.  Μελ­λο­θά­να­τοι  από  τον  ίδιο  τον  άνθρω­πο.

Ο Γιώρ­γος Πολ. Ιωαν­νί­δης, ο μεγά­λος αυτός Έλλη­νας ζωγρά­φος, είναι ευαί­σθη­τος, βαθυ­στό-χαστος, ανυ­πό­τα­χτη  προ­σω­πι­κό­τη­τα, δημιουρ­γι­κό πνεύ­μα. Περ­πα­τη­μέ­νος σε στέ­κια και σοκά­κια της Ελλά­δας και της Ιτα­λί­ας ανα­κα­λύ­πτει έναν φλε­γό­με­νο κόσμο χωρίς καρ­διά, με συνεί­δη­ση στο κακό, μυστι­κό και άγνω­στο, που παρα­βί­α­σε τις πύλες της προ­σω­πι­κής  του νύχτας. Δια­χω­ρί­ζει την θέση του απέ­να­ντι στα ανε­ξή­γη­τα υπαρ­ξια­κά προ­βλή­μα­τα. Στα κυκλώ­μα­τα και κλί­κες. Στην πνευ­μα­τι­κή και ηθι­κή ανε­πάρ­κεια που φτιά­χνει εγω­ι­στές και τέρα­τα.  Στα λαί­μαρ­γα ανθρω­ποει­δή της εξου­σί­ας, που παρά­γουν βδέλ­λες και ρου­φή­χτρες. Στους φτω­χούς και πλού­σιους. Στους δυστυ­χείς και ευτυ­χείς.  Στους μικρό­ψυ­χους  που σπέρ­νουν εκ του ασφα­λούς το μαύ­ρο.  Ανη­συ­χεί, έχο­ντας επί­γνω­ση της ηθι­κής ευθύ­νης, για την σκο­τει­νή ρίζα της κραυ­γής, την κοι­νω­νι­κή υπο­κρι­σία, την γλοιώ­δη υπο­κει­με­νι­κό­τη­τα, αδια­φο­ρία, αλλο­τρί­ω­ση και ακα­τα­στα­σία του κόσμου τού­του. Είναι η κοι­νή μοί­ρα των μεγά­λων δημιουρ­γών, κατά τον Νικο­λάι Γκό­γκολ,  που τολ­μά­νε να κου­νή­σουν το δοχείο των αθλιο­τή­των όπου κατα­κά­θε­ται η ζωή μας, και βου­τά­νε στην άβυσ­σο με τους  σκάρ­τους  χαρα­κτή­ρες  που  συνα­ντά­με  σε  κάθε  βήμα  όσο κρα­τά­ει η γήι­νη περι­ή­γη­σή μας.  Γι’ αυτό  δε  θα  γνω­ρί­σει τα χει­ρο­κρο­τή­μα­τα του  λαού, δε  θα  δει  τα  δάκρυα  της  ευγνω­μο­σύ­νης  και  δε  θα  απο­φύ­γει  την  σύγ­χρο­νη  κρι­τι­κή,  που  θα  βρί­σκει  ασή­μα­ντα  τα  αγα­πη­μέ­να  του  δημιουρ­γή­μα­τα.

Giancarlo Feltrinelli

Ψυχί­α­τρος  ∙ 2016